Döviz Açığı Problemine Çözüm

Döviz açığı problemine çözüm
Daha önce Döviz açığıyla ilgili BDPS paradigması dışında düşünemeyenlerin çözüm olarak ileri sürülen iki yöntem hakkında düşüncelerimizi yazmıştık.
Bunlar;

1. Yastık altındaki altınların toplanması
2. Yabancıya Toprak Satışı Meselesi

Yukarıdaki taslak çalışmada Döviz ihtiyacının giderilmesine ilişkin çözüm Yanal Düşünme yöntemlerinden saydığım Duncker Diyagramı olarak gösterilmektedir.

Share this:

Yabancıya Toprak Satışı meselesi Yastık altı altınlar gibi mevcut BDPS paradigması içerisinde çözüm geliştirme refleksini yansıtmaktadır. Hepsi Döviz açığını giderme ihtiyacından kaynaklanmaktadır. Alternatif yaklaşım için Döviz Açığı Problemine Çözüm yazısına bakabilirsiniz.

Yabancıya Toprak Satışı Meselesi

Yabancıya Toprak Satışı

Aslında bugünkü yazıyı Avrupa’da seçim depremlerine ayırmıştık. “Problem yanlış tanımlanırsa” şeklinde başlık attığımız yazıda Avrupa’da seçim depremlerinin asıl sebebi olan BDPS ve KRS’nin halk tarafından bilinmemesi nedeniyle umutla seçtikleri yeni siyasi liderlerin BDPS içinde çözüm getiremeyeceğini uzun uzun anlatacaktık.

Ancak bugün yabancıya mülk satışı yasası nedeniyle pek çok kez sorulara muhatap olduk. Amaç problem yanlış tanımlandığında çözümün mümkün olmadığını anlatmaksa yabancıya toprak satışı daha uygun olur diye düşünerek gecenin geç saatinde bu yazıya karar verdik.

Mühendislikteki çok önemli kuraldır. Problemi yanlış tanımlarsanız hiçbir şekilde doğru çözüm üretemezsiniz. Problemi yanlış tanımlayarak çözüm beklemek, adeta at arabasının arkasına atı koşmak ve araba niye gitmiyor diye yakınmaktır.

Problem çözerken problemi doğru tanımlamak gerektiğine göre Yabancıya Toprak Satışı arkasındaki problem ne olabilir diye iyice düşünmek gerekiyor.

Aslında Yabancıya Toprak Satışı ve geçen hafta işlediğimiz Merkez Bankasının yastık altı altınları toplama meselesini incelediğimizde iki çok önemli olay bize gerçek problem hakkında yeterince bilgi vermektedir. İhracat artışı ihtiyacını da bunlar arasında saymak mümkün.

Her iki olayda ve ihracat ihtiyacında da asıl problem Türkiye’nin yurt dışı bağlantılı faaliyetlerinde duyduğu döviz ihtiyacı olarak ortaya çıkmaktadır. Yani problemi ilk etapta “Döviz Açığını Gidermek” olarak nitelendirebiliriz. Bu sene 75 milyar doları cari açık, kalan 132 milyar doları ise çoğu bankaların sıcak para girişinde (en az 60 milyar dolar) ihtiyaç duydukları olmak üzere yaklaşık 200 milyar dolarlık döviz ihtiyacı problemi var.

Mühendislik Tasarımı, Yenilikçi Tasarım ve Sistem Analizi ve Dizayn gibi derslerde yaratıcı problem çözme tekniklerini anlatırken Duncker diyagramları konusunu problem tanımlama ve çözmede nasıl kullandığımızı öğrencilerimiz bilir.

Teknik biraz kapsamlı ama çok kısaca anlatalım. İnsanlar -doğru tanımlamak şartıyla- problem çözmeye çalışırken iki durum söz konusudur. Bunlar “Arzulanan Durum” ve “Mevcut Durum”dur. Duncker’e göre çözüm için iki yol vardır: Birincisi problemin çözümü için arzulanan duruma uygun işlevsel ve spesifik çözümler bulmak… İkincisi ise mevcut durumu kabul edilebilir kılmak konusunda işlevsel ve spesifik çözüm üretmektir. İşlevsel çözüm ne yapılacağının, spesifik çözüm ise nasıl yapılacağının belirlenmesidir.

İnsanlar genelde hemen Arzulanan Durum üzerine yoğunlaşırlar. Ama yaratıcı problem çözme tekniklerinden birisi de Mevcut Durumu Kabul Edilebilir Kılmak diğer bir deyişle Arzulanan Durumu gerçekleştirmemeyi uygun hale getiren çözümler üretmektir.

Şimdi yabancıya toprak satışı yasası ve yastık altı altınlarla ilgili problemin çözümünü iki şekilde gerçekleştirebiliriz. Birincisi arzulanan durum olan “Döviz Açığını Gidermek” ikincisi ise mevcut durumu kabul edilebilir yap anlamında “Döviz Açığını Gidermemeyi Kabul Edilebilir Yap” ifadesidir.

Zaten BDPS altında öğrenilmiş çaresizlik içinde kıvrananlar Arzulanan Durum olan döviz açığını gidermek için kendilerince çözüm geliştirmeye çalışıyorlar.

Öte yandan bol miktarda toprağımızı yabancılara satmanın ne derece riskler ve olumsuzluklar taşıdığını kendileri de mutlaka bildiğinden bu mahzurların bir kısmını ortadan kaldırmak amacıyla yasaya da sınırlamalar koymuşlardır.

Benim tavsiyem yöneticilerin çözümün diğer tarafında düşünmelerini teşvik etmek. Yani “Döviz Açığını Kabul Edilebilir Kıl” ekseninde çözüm aramalarını tavsiye etmek. Çünkü BDPS içinde altın, toprak vs satışları gibi çözümlerin sürdürülebilirliği yok.

Öncelikle söyleyelim: Her ne kadar BDPS parayı ölçü aracı olmaktan çıkardıysa da paranın en önemli işlevi ölçü aracı olmasıdır. Dövize neden ihtiyaç duyulmaktadır? İki önemli neden var. İnsanların aklına gelen birinci neden ithalat yapılabilmesini sağlamak. Çünkü ithalat dövizle yani büyük çoğunlukla dolarla yapılıyor.

Açığı azaltmak için diğer tarafta zaten ihracatı ön görüyorlar. Ancak dediğimiz gibi o da ithalatı paralelinde getiriyor. Çünkü ihraç edebilmek için çoğu ürünü özellikle de yüksek katma değerli ürünleri ithal etmek zorunda kalıyoruz. Bu da makası döviz açığı yönünde arttırıyor.

Ancak döviz ihtiyacında çok daha önemlisi var.

Döviz açığının asıl tehlikeli kısmı bankalar

Aslında döviz açığının gerçek nedeni üzerinde durduğumuzda en az 60 milyar dolarlık kısmının bankaların sıcak para girişlerinden kaynaklandığını görüyoruz. Bankalar ABD’den, FED’in matbaalarında 24 saat mesaiyle bastığı ABD hükümetinin borçlanması dışında herhangi bir karşılığı olmayan duvar kağıdı maliyetindeki doları FED’den %0,5 gibi düşük faizlerle olmazsa küresel bankalardan %3-4 gibi faizlerle yurda borç alarak getiriyor.

Yurda gelince nasıl olsa bizim “Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası” kolları açık onların risklerini omuzlanmış. Getirdikleri doları TL’ye çeviriyorlar. %8,5-9 civarındaki Devlet tahvillerine yatırıp hepimizi dış borç sarmalına banka aracılığıyla sokuyorlar. En fenası da KRS ile bu paranın 9 katı kadar havadan para yaratarak hepimizi borç batağına iyice daldırıyorlar.

Sene sonunda yurt dışındaki bankalara faizlerin ödenmesi vakti geldiğinde tekrar “Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası”na gidip TL’yi dolara çevirip dışarıya ödüyorlar. Bu şekilde ülke servetinin bir kısmı yurt dışına çok daha fazlası ise içerideki bankalara akıyor.

Döviz olmazsa ithal edemeyiz korkusu

Dövizin ihtiyaç duyulduğu diğer alan ise ithalât. Döviz olmazsa ihtiyaçlarımızı ithal edemeyiz korkusu bunda ön planda.

Bugün mısır, buğday vs gibi tahıl ürünlerini bile yurt dışından ithal eder olduk. Bu gibi ürünlerde bırakın ithal etmeyiverelim. Yurt içinde üretimi arttıracak önemli bir unsurdur bu.

Diğer yandan “zaruretler icatların anasıdır” prensibiyle devletler arası takaslar dahil olmak üzere ithal etmek için farklı yollar bulunur merak etmeyin.

Çünkü Türkiye 75 milyonluk dev bir pazardır. Böyle bir pazara mal satmak isteyen çok ülke bulunacaktır. Dolar dediğiniz şey de bir ölçü aracıdır. Değerli bir müşteriyseniz ve birileri de size mal satmayı kafasına koyduysa gerekli ölçü aracını bulurlar. Siz hiç hayıflanmayın.

Merkez Bankası neden döviz tutuyor?

Döviz rezervi tutmak çok maliyetlidir. Özellikle bizdeki Merkez Bankası gibi bir kurum dövizle sıcak para temelli işlem yapan bankaların riskini garanti etmeye kalkarsa. Siz bir iş yapmaya kalktığınızda devlet sunduğu garantilerle sizin bir şekilde riskinizi ortadan kaldırıyor mu? Neden sıra bankalara veya ithalâtçılara geldiğinde Merkez Bankası onların tüm risklerini üstleniyor?

Merkez Bankası neden döviz rezervi tutmaya ihtiyaç duysun?

Merkez Bankası neden döviz rezervi tutuyor? Bankaların sıcak dolarları getirip burada devlet yani hepimiz üzerinden kazanması, bunları KRS ile 9 katı sanal para yaratmakta kullanıp faiz gelirlerini kat be kat arttırması için mi? Onlar kazanacak diye Türkiye halkı yastık altındaki altınları kaybetmek, ya da yabancıya mülk satma pahasına duvar kâğıdı maliyetindeki dolarlarla değiştirmek zorunda mıdır?

Bunlar döviz açığını kabul edilebilir kılacak çözümler konusunda akla ilk gelenler.

Belli bir süre içerisinde alınacak tedbirlerle özellikle bankaların sıcak para girişleri temelli faaliyetlerinin riskleri kesinlikle Merkez Bankası tarafından üstlenilmemeli.

İthalatçı firmalar açısından da özellikle üretimi Türkiye’de gerçekleştirilebilecek ürünler konusunda hiçbir riskin üstlenilmemesi yönünde kararlar alınmalıdır. Kazanç sağlayacaksa gitsin dolarını nereden bulursa bulsun.

İthalat konusunda bir kaç ülke başı çekmekte. Bunların çoğu da komşulardan oluşmakta. Onlarla başka değişim araçları kullanılması konusunda takas da dahil olmak üzere çözümler geliştirilebilir.

Kısaca asıl yaratıcı ve gerçek çözümler bu yönde gözüküyor. Çünkü “Arzulanan Durum” çözümleri BDPS’cilerin tarafı… Ve ülkeyi götüreceği yer belli.

Problemin çözümü iki yoldan biri. Yani; “Döviz açığı ihtiyacının karşılanmasını” veya “döviz açığı ihtiyacının karşılanmamasını kabul edilebilir kılan” çözümler. BDPS’cilerin önerdikleri kolay olan ama sonucu Yunanistan olmaya giden ilk yol mu yoksa daha zor olan ama sonu ferahlık olan ikinci yol mu?

Çözüm önerileri yeterince tartışılmadığı ve araştırılmadığı için yapılacak şey yasanın tekrar değerlendirilmesine imkân tanınmasıdır. Gerekirse bu yasayı referanduma götürme dâhil olmak üzere yeterince tartışılması yönünde zemin oluşturulmalıdır.

Prof. Dr. B. Gültekin Çetiner

10 Mayıs 2012 Perşembe

http://www.drcetiner.org

twitter.com/drcetiner

Share this:

İngiliz Financial Times gazetesinde Eylül 2011 tarihli yazıda Türkiye’nin 2012 yılında 200 milyar dolarlık borç ödemesi yapacağı bu yüzden sıkıntıya düşeceğinden bahsedilmekte. Cari açığın 75 milyar doları bulması, mevcut rezervlerin sadece 90 milyar dolar olması ve 200 milyar doları bulan dış ödemeler nedeniyle Türkiye halkının yastık altındaki altınları önemli bir kaynak olarak gösterilmekte.

Ne tesadüf! Financial Times dergisinde yayımlanan yazıdan 6 ay sonra Merkez Bankası altın toplama operasyonlarını başlatacak kararları aldı. Bugünlerde de hummalı şekilde milletimizin elindeki altınları toplama yarışı başladı.

Yine küresel finansçıların yayın organı Wall Street Journal bir ara 5000 ton civarındaki yastık altı altınlarını Türkiye’nin nakit açıklarını kapatma ya da yeni para yaratma aracı olarak öneriyordu. Yani halktan yastık altı altınları bankalar aracılığıyla toplayıp Merkez Bankasına koyacaklar. Büyük miktarda munzam karşılık olan %20 sayesinde Merkez Bankasında önemli oranda altın toplanacak.

Altınlar Merkez Bankasında toplandıktan sonra da nasıl olsa yetkililer kâğıt dolar temin etmede kullanmak isteyeceği için altınları yurt dışına uçurmak yani buharlaştırmak kolaylaşacak.

Söyleyip durduğumuz gibi nakit sıkıntısı hat safhaya varmış durumda. 760 milyar dolarlık ekonomide sadece 53 milyarlık para artık ekonomiyi döndürmüyor. BDPS içinde devletin yeni fiziksel para basması yeni borç anlamına geleceğinden, borçlanma faizi de İtalya ve İspanya gibi ülkelerden daha yüksek olduğu için para yaratabilecek başka yöntemler arıyorlar.

Paradigma felci olmuş yani BDPS dışında bir çözüm düşünemeyen Merkez Bankası yetkililerimiz zannederim yurt dışından gelen önerilere kulak vermiş olmalılar ki altında kısmi rezerv uygulamasına geçtiler.

BDPS’ci elitler dünyanın her yerinde altını ve değerli madenleri Kısmi Rezerv Sistemi (KRS) sayesinde servetine katarken bizde de Merkez Bankası kararı ile altın üzerinden tehlikeli bir uygulama başlatılmış oldu. Bunu yastık altındaki altınların buharlaşmasıyla sonuçlanabilecek bir operasyon olarak görebilirsiniz.

Başta katılım bankaları olmak üzere herkesi yastık altındaki altınları toplama telaşı sardı. Çünkü topladıkları altının 5 katı kadar para yaratabilecekler. Ortalık yastık altı altın reklamından geçilmiyor.

Reklamların birisini hırsızlara mı danışarak yaptılar diye gerçekten merak ediyorum. Yüklük, baca deliği, maket gemi içi, abajur, oyuncak araba, tencere, buzdolabı, saksı, saat içi vs ne varsa insanların koyabilecekleri akla hayale gelmeyen yerleri reklamlarına yerleştirmişler. İnsanlara korku aşılayıp panikletip altını bankalara yatırsınlar diye…

Bazıları altın çekilebilecek ATM makinesinden bahsediyor. Ama Kısmi Rezerv Sistemiyle mevcut fiziksel altının 5 katı gerçekte var olmayan sanal altını nasıl havadan yaratıp vereceklerinden hiç bahsetmemişler. Öte yandan önemli kısmının böyle derdi de yok. Onlar yatırılan altını nakde çevireceklerini ve geriye hiçbir şekilde altın vermeyeceklerini söyleyerek dürüst davranıyorlar.

“Zeytinyağı Bankacısının Sonu“ hikâyesinde fiziki maddelerle kısmi rezervin çalışmadığını anlatmıştık.

Öncelikle 1345’lerde İtalya’daki Venedik merkezli çöküşün nedeninin altın üzerinden KRS uygulaması olduğunu hatırlatalım. Öte yandan altın gibi kıymeti kendinde menkul fiziksel bir malı KRS’ye direk soktuklarına göre önemli gerekçeleri olmalı.

Merkez Bankasının yastık altındaki altını çekme gerekçeleri ekonomiye likidite sağlamak. Para basmak için hiç bir kritere gerek olmayan bu sistemde, altını toplamanın – bilgisizlik dışında – iyi niyetli bir mantığı yok.

Onları öğrenilmiş çaresizlikleri içerisinde bırakıp uygulamanın tehlikeli sonuçları konusunda en azından ellerinde altın bulunduran vatandaşları uyaralım. Gerçi vatandaşlarımız altın konusuna gelince belki uyarılmaya gerek bile duymayabilir. Ama biz görevimizi yapmış olalım.

Önce altının Kısmi Rezerv Sistemi (KRS) içerisinde neden çalışmayacağını yeniden hatırlatalım.

Yastık altında 5000-6000 ton altın olduğunu tahmin ediyorlar. Zor ama diyelim bunun 3000 tonunu vatandaş götürüp yatırsın. 3000 ton altın yaklaşık 160 milyar dolar yani 280 milyar TL ediyor. KRS ile kısmi rezerv oranı %20 olduğuna göre bankalara bu kadar altına karşılık 15 bin ton altın var gibi sanal altın yaratma yetkisi verilmiş oluyor.

Yani 3000 ton gerçek fiziksel altın kaldıraçlama etkisiyle aslı yok tarlasındaki 12 bin ton altının sanal olarak yaratılması için kullanılabiliyor.

Fiziksel olarak mümkün değil. Dünyada bilimin geldiği noktada hiçbir teknoloji ve bilgiyle altını yoktan var etmeyi başaramazsınız. Ama bankalar KRS ile parayı kredi vermek suretiyle yoktan var edebildiği için onların yetenekleri bilimi de aşıyor.

Üstelik bu altına faiz ve kar payı da verilecekmiş. Sanal olarak yaratmada üstlerine yok. Ama iş dönüşe geldiğinde yetenekleri bitiyor. 12 bin ton sanal altın %1.5 faiz veya kar payıyla 180 ton altın ediyor. Yani Merkez Bankasının sahip olduğu altın rezervlerinden daha fazla. Üstüne üstlük bileşik faizin yıkıcı etkisi de üzerine eklenmedi. Sadece bir yıllık faturası bu.

Evet olayın sürdürülebilir olmadığı açık. Bu yüzden altını geri vermek gibi bir düşünceleri de yok. Çünkü vatandaşın altınını alacaklar yerine kâğıt para verecekler.

Neticede bir bankanın mesajındaki gibi düşünenlerin yastık altındaki altınları bir güzel buharlaşmış olacak.

Bankalardan birisi “Altın kabul günleri” şeklinde ilginç kampanya düzenlenmiş. Neyse efendime söyleyeyim bunlardan birisini sanki altınını yatırmak isteyen vatandaş gibi aradım. Kullanıcı düzeyinde bilgi almak için…

Banka yetkilisinin anlattığına göre altınınızı yatırıyorsunuz. Üç ay hiçbir şey talep edemiyorsunuz. Üç ay sonrasında ise altın varmış gibi elektronik hesap üzerinde hayali aldı sattı işlemleri yapabiliyorsunuz. En önemlisi de paranızı geri almak istediğinizde artık size kesinlikle altın verilmiyor. Yalnızca nakit para alabiliyorsunuz. Yakında da altın üzerinden %1.5-2.5 arası kar payı uygulamasına başlayacakları müjdesini veriyor.

Altın ve doları kontrol etmekte olan uzun süredir altın fiyatlarını baskılayan küresel elitler altını düşürebildikleri kadar düşürürler ve sonunda fiyatları da arttırıp Merkez Bankalarının elindeki altınlara karşın duvar kâğıdı maliyetindeki dolarları verirler. Böylece vatandaşın yastığının altındaki altınlar buharlaşıp MB kasasına oradan da Fort Knox’a mı gider yoksa başka bilinmeyen adalara mı siz düşünün.

BDPS düzeninde kâğıt paralar (fiat para) insanların servetlerini KRS sistemi ile çekmek için en önemli araç. Yani bu küresel sömürü düzeni paralar üzerinden dönüyor. Şu anda küresel elitler altın gümüş gibi malı eldeki kâğıt dolarlar üzerinden kendilerine aktarmakla meşgul haldeler.

Yeter dedikleri anda hiç kuşkunuz olmasın bu BDPS denilen, sürdürülmesi mümkün olmayan insanlığın yüz karası sistemi kendi elleriyle yeniden mühendislik yöntemiyle kurgulayıp tekrar başlatacaklardır.

Senaryolardan birisi de 1971 öncesinde olduğu gibi paranın altın veya gümüş tarafından desteklenmesi olabilir. Dünyadaki altın ve gümüşün çoğu da yine bunların ellerinde olduğu için miktarı tıraşlanmış yeni bir parayla karşımıza çıkacaklardır. Senaryolar içinde doların terkedilmesi dahil olmak üzere farklı seçenekleri mutlaka düşünüyorlardır.

İnsanları kaos ve panik ortamına sokabilecekleri ve bu ortamda kalan önemli servetleri de –ki bunlar devletlere ait servetlerdir-bu sırada kendilerine katacak kadar sanal para ellerinde mevcut. Yani ülkelerdeki Merkez Bankaları üzerinden bunu en doğal şekliyle başka seçenekleri kalmadığına inandırarak yapacaklardır. Ülkelerin Merkez Bankalarının ellerindeki altınları da bir güzel çektiklerinde artık yeni para sistemini başlatabilirler. Bu noktada altınlarından olduğuyla kalacak değerli yastık altı sakinleri.

“Önemli değil. Bu memleket çok banka, banker ve holding mağdurları gördü” diyenlere söyleyeceğimiz yok elbette.

Para basmak için hiç bir kritere gerek olmayan bu BDPS sisteminde, altını Merkez Bankası’na toplamanın gerçekten izah edilebilir bir açıklaması yok. Bu operasyonların sonucu vatandaşın yastık altındaki altınları önce Merkez Bankası’na oradan da büyük ihtimal seve seve dövize çevrilmek suretiyle yurt dışına doğru buharlaşacaktır.

Muhtemel bir dolar çöküşünde de artık ilgililer bu dolarları ne yapar derseniz… Polisten kaçarken dağ evine sığınan Escobar’ın ısınmak için 2 milyon doları kâğıt niyetine yakma hikâyesini hatırlatalım. Sahi üşüdüğünüzde yakmak için kullandığınız 2 milyon dolara karşılık kaç kilogram odun yakmanız yeterli olurdu?

Prof. Dr. B. Gültekin Çetiner

2 Mayıs 2012 Çarşamba

http://www.drcetiner.org

twitter.com/drcetiner

Share this:

KRS, bugünkü bankacılıktaki yoktan para var etmenin yani müşterilere kredi vermek suretiyle sanal olarak havadan para yaratmanın adıdır. KRS Kısmi Rezerv Sistemi anlamına gelmektedir.

BDPS (Borca Dayalı Para Sistemi) ve KRS (Kısmi Rezerv Sistemi) konusunda yazarken farklı ifadeler yerine herkesin BDPS ve KRS kavramlarını kullanmasını tavsiye ediyoruz. Bu konuda aynı kelimeleri kullanırsak  farkındalık oluşmasında daha uygun olacaktır.

Bugün piyasadaki paranın %90′lık kısmını bankalar havadan yaratmaktadırlar. Para yaratmaları süreci de o kadar basittir ki …

Bankaların para yaratması için sadece kredi almanız yeterlidir. Aldığınız kredi bilgisayar kayıtlarından anında yaratılan para haline gelir.

BDPS sisteminde KRS ile yaratılan her kuruş para aslında  borçtur. Yani Borç=Para veya Para=Borç tur. KISACA BU SİSTEM DE BORÇ VARSA PARA VARDIR. BORÇ YOKSA PARA DA YOKTUR.

Bunun yıkıcı etkisini BDPS ile ilgili Issız Ada Hikayesinde okuyabilirsiniz.

Kısmi Rezerv Sistemini (KRS) anlamak için aşağıda Zeytinyağı bankacısının hikayesini tavsiye ederiz.
Zeytinyağı bankacısının sonu

Kısmi Rezerv bankacılığını anlatırken “Pek çok ekonomi hocası ilgili derslerde “Aynı şeyi çok müşteriye sattığınız halde tutuklanmayacağınız tek meslek bankacılıktır” derken Kısmi Rezerv Bankacılığını (fractional reserve banking) kastetmektedir.” demiştik.  Gelin şimdi bu işi fiziksel olarak yapmaya çalışıp tutuklanan adamın hikayesini anlatalım.

Kısmi rezerv sistemi fiziksel olarak sürdürülebilir değildir. Ancak kâğıt para ve günümüzde de sayısal bilgiden ibaret elektronik para sayesinde mümkün olabilmektedir. 1971 yılında Nixon’ın altın penceresini kapatmasıyla bugünkü devasa boyutuna ulaşmıştır. Fiziksel olarak sürdürülemez olduğunu göstermek için yaşanmış bir örneği hatırlatalım.

1960′lı yıllarda Yemeklik Sıvıyağ Kralı (Salad Oil King) olarak bilinen Anthony DeAngelis kısmi rezerv bankacılığını model alarak bunu sıvıyağ stoklarında uygulamış.

DeAngelis, bankacılardan esinlenerek sıvıyağın da para gibi mübadele edilebilirlik, herkesin aynı anda çekmek istememesi gibi özelliklerinden dolayı çok büyük depolar inşa eder. Kendisi “Allied Crude Vegetable Oil Company” adıyla dev ambarlara sahip işletmesinde çok miktarda yağ tankına sahiptir. Önce milyonlarca litreye yakın yağı satın alarak tanklarında toplayan DeAngelis depolarında yağ olduğunu kanıtlamak için bu faturaları kullanır. Bunlarla çeşitli bankalardan bol miktarda kredi de alır.

Daha sonra bu yağın %90’ını sattığı halde çok sayıda müşterinin yağını onlar adına depolamaya ve depo ücreti de almaya başlar. Bazı müşteriler gelirse diye %10 yağı yerinde bırakan uyanık tacir deponun kalan %90 kısmına su basar. Yağın su üzerine çıkma gibi bir fiziksel özelliği olması nedeniyle gelen teftişlerde de kimse tankların altındaki suyu fark etmez.

Bu şekilde piyasadaki yağ fiyatlarını kısa sürede kontrol etmeye ve yurt dışıyla da aynı işi yapmaya başlar. Sonunda sahip olduğu yağ rezervlerinin tüm Amerika’dakinden fazla olduğu gözükünce ciddi bir denetimde hilesi sona erer. 7 sene hapse mahkûm olur.

Ancak fiziksel şekilde sürdürülemeyecek olan bu sistem günümüzde bankacılıkta rahatlıkla sürdürülebilmektedir. Düşünsenize toplam büyüklüğü 70 trilyon dolar olan dünyayı 10 kereden fazla satın alabilecek 760 trilyonluk para büyüklüğünü. Bu büyüklük içinde altının miktarı sadece 468 milyar dolar. Yani dolar altın penceresinden çıkarılmamış olsaydı ve küresel para dolar ekseninde kısmi rezerv bankacılığı bu kadar yaygınlaşmasaydı bugün ancak 468 milyar dolara nispetle bir dünyadan bahsedebilecektik.

Bugünkü 760 trilyonluk para ve para türevlerine baktığımızda sadece bir bankanın 78 trilyon dolar ile dünyayı satın alabilecek mevduata sahip olduğunu, 5 küresel bankanın 238 trilyon dolarla dünyayı birkaç kez satın alabilecek rakama sahip olduğunu görüyoruz. İyi de birden fazla dünya yok ki…

Kısaca dünyada gözüken bu kadar paranın hayali olan %90’lık kısmı bankaların kısmi rezerv sayesinde havadan “yarattığı” miktardır.

Borca dayalı dediğimiz bu finans sisteminde kısmi rezerv bankacılığı sanırım küresel krizin boyutlarını göstermektedir.

Share this:

Isınmak için 2 Milyon Dolar Yakan Adam

Polisten kaçıyor olsaydınız. Yanınızda 100 milyon doların üzerinde nakit para olsaydı. Dağ evine saklandınız. Neredeyse donacak kadar üşüdünüz ve dışarı çıkamıyorsanız. Donmamak için ne yapardınız?

Elbette parayı yakardınız. Hele bu üşüyen kızınız ise…

İşte gerçek bir hikaye. Hikayeyi okuyunca insanın hemen aklına geliyor.

Acaba 2 milyon dolar kağıt para kaç kilogram oduna değer? Onun ısıttığı kadar ısıtabilir mi?

İşte günümüz para sistemi BDPS.

Isınmak için 2 milyon dolar yakan adam

Kolombiyalı uyuşturucu kıralı Pablo Escobar kaçtığı günlerden birisinde Hipotermi hastası olan kızının ısınması için 2 milyon ABD dolarını yaktığı ortaya çıkmış.

Oğlunun yaptığı açıklamaya göre kokain baronu kaçtığı sıralarda gizlendiği dağ evinde yakmış dolarları.

İsmini Juan Pablo Escobar iken Sebastian Marroqumn’a değiştiren meşhur uyuşturucu kıralının oğlunun söylediklerine göre babası dolarları kızının üşümemesi için yakmış.

PABLO EMILIO ESCOBAR: Kokain baronu Pablo Escobar'ın kahramanı durumundaki Pancho Villa gibi giyinmiş fotoğrafı

Oğlunun aktardığına göre ayrıca 2 milyon dolarla yaktıkları ateşte yemek de pişirmişler.

15 yıl önce babasının ölümünden sonra Arjantin’e yerleşen Sebastian bu ilginç açıklamaları Kolombiya’daki “Don Juan” Magazin dergisine yapmış.

Medellim Kartelin başı olan Escobar 1993 yılında polisten kaçarken öldürülmüş. 1989′da gücünün zirvesindeyken o zamanki dolar hesabıyla 18 milyar doların üstündeki servetiyle  Forbes tarafından Dünyanın 7. zengini sıralamasına girmiş.

Hem ABD hem de Kolombiya hükümeti tarafından aranan Escobar doğum yeri Medellin’de zenginden alıp fakire veren kahraman olarak kabul ediliyormuş.

1992′de Kolombiya’dan özel hapishaneden kaçan Escobar bazı iddialara göre ABD askeri güçleri tarafından Sniper ile vurulmuş.

Haberin kaynağı:

http://www.dailymail.co.uk/news/article-1224904/Colombian-druglord-Pablo-Escobar-burned-1million-cash-daughter-warm-single-night-run.html

Share this:

Metrobüs reklamı

Halbuki BDPS‘de bundan bağımsız olarak kar eden toplumsal servet anlamındaki kurumlar özelleştiriliyorsa toplum için önemli bir kayıp. IDO’nun adeta para basan dış hatlar kısmının özelleştirilme sonrası durumunu gözler önüne sermiştik.

Metrobüsler İstanbul’da adeta darphane gibi çalışıyor. Dediklerimizi anlamak için gelin Istanbul’a metrobüs duraklarına şöyle gidip bir bakın.  Başabaş noktası nedir? Yani tüm masrafları kaç yolcuyla çıkarırsınız? Metrobüsler bir seferinde kaç yolcu taşıyor?

Aldığımız duyumlara göre IETT’de İstanbul’un adeta para basan kısmı olan Metrobüsleri özelleştireceklermiş. Eğer bu doğruysa Büyükşehir Belediyesi’nin metrobüs reklamı hazırlaması boşuna değil. İstanbul Büyükşehir Belediyesi Türkiye’nin en borçlu kuruluşlarının başında geliyor. BDPS‘yi bilenler de hemen tahmin edecektir. Borç sürdürülemez olunca elinizdeki en değerli şeyleri yok pahasına satarsınız. Satmak zorunda kalırsınız.

Ancak bu reklam filmi İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin elinde patlamış. Nedeni de vatandaş Hayrettin. Vatandaş Hayrettin amatörce çektiği reklam filmiyle Metrobüsleri tiye almış. Aferin vatandaş Hayrettin.

Bu arada metrobüsler özelleştirilirse bir de bunun yanına fiyat keşmekeşini de ekleyebilirsiniz. Nereden mi çıkarıyoruz? Bugünkü İDO’dan (bakınız İDO’da neler oluyor?).

Reklamdan sıyrılıp olayın arkasına bakalım. İBB neden metrobüs reklamı hazırladı? Metrobüslerin satılacağı doğru mu? Herşeye rağmen İstanbul’da en hızlı ulaşım Metrobüsler. İnsanlar balık istifi olmasına rağmen tercih ediyor. Yani metrobüslerin alternatifi yok. Bu halde satılırsa İstanbul’luya yapılacak en büyük zulüm olur. Benzer şekilde dış hatlarda alternatifi olmayan İDO özelleştirildikten sonra kullananlar görüyor ne olduğunu? Fiyatları vatandaşı yakıyor. Şimdi de Topçular hattında yeni uygulama başlatmışlar. Ekstra parayı basarsanız ön sıralarda geçiyormuşsunuz.

Vatandaş Hayrettin’in Metrobüs reklamını buyurun… Vatan Şaşmaz’ın reklamından daha gerçekçi ve de popüler olacağına hiç kuşkum yok.

Share this:

Konferansa davet: Küresel Krizlerin Anatomisi-Borca Dayalı Para Sistemi (BDPS) konulu Yalova Üniversitesi YÜSEM konferans salonunda gerçekleştirilecek konferansa ilgilenen herkes davetlidir.

Ayrıntılar aşağıdadır.

Saygılarımızla
B. Gültekin Çetiner

Tarih: 30 Nisan Pazartesi 2012
Saat: 15:00
Yer: YÜSEM Konferans Salonu (Karizma İşhanı Kat 3)

Share this:

Ülkeleri içinden çıkamayacakları borç batağına sürükleyen küresel krizlerin ana nedeni durumundaki Borca Dayalı Para Sistemi (BDPS)’nin küreselleşmeye başladığı 1970’li yıllar ve bu para sisteminin yerleştirilmesiyle ilgili mücadeleler ilgili araştırmacılarca titiz şekilde araştırılmalı.

Bir ülkedeki kanunların ne olduğundan bağımsız olarak parayı basma ve kontrol etme yetkisinin o ülkeyi kontrol altına almak için yeterli olduğunu çok iyi bilen uluslararası bankacılar ABD devlet bankasını kontrol altına almak için ABD başkanlarıyla yaptıkları mücadeleyi 1913 yılında kazandılar.

Andrew Jackson’un “I killed the bank” sözünün ardından yaklaşık 100 yıl sonra ABD’de 1913 yılında senatörlerin çoğu Noel tatilindeyken Woodrow Wilson tarafından çıkarılan Merkez Bankacılığı kanunu ile ismi Federal (devlete ait) ama tamamen özel bankalardan oluşan ABD Merkez Bankası kurulmuş oldu.

Woodrow Wilson’a atfedilen sözleri duymuşsunuzdur. “Ben en mutsuz adamım. Farkında olmadan ülkemi mahvettim. Büyük endüstriyel bir ulus borç sistemiyle kontrol edilmektedir. Konsantre kredi sistemimiz nedeniyle ulusumuzun büyümesi ve tüm faaliyetlerimiz birkaç adamın ellerindedir. Medeni dünyada en kötü yönetilen, bütünüyle kontrol edilen devletlerden birisi olduk. Az sayıda kişiden oluşan baskın bir grubun tercihi ve zorlaması dışında artık hiçbir hükümet özgür seçimle, çoğunluğun oyuyla gelip gitmez.”

Hem bu kanunu çıkarıp hem de sonuçları üzerinde eğer günah çıkarma değilse böyle sözler sarf etmesi anlamsız görünse de tespitlerin doğruluğu tartışma götürmez.

BDPS’nin geçmişi şüphesiz çok önceye gitmekte. Daha önce Osmanlı ve Büyük Britanya gibi iki imparatorluğun başını borç tuzaklarıyla yiyen bu sistem küreselleşmeyi ve tüm dünyayı etkisine almayı ABD doları üzerinden başarabildi. BDPS’nin şu anda dünyadaki durumuyla ilgili mesele Amerikan Rüyası belgeselinde güzel işlenmiş. Okurlara tavsiye ediyoruz.

Konumuz BDPS’nin nasıl küresel olarak bu kadar yayılabildiği ve artık ülkeleri kontrol etmeye başlayabildiği (bknz Yunanistan’a saç tıraşı).

BDPS gücünü petrodolara borçlu

1944 yılında Bretton Woods kasabasında yapılan uluslararası anlaşmalarla Doların küresel rezerv para birimi olarak kabul edilmesinin hemen ardından küresel seviyede yaygınlaştırılması amacıyla IMF ve Dünya Bankası kuruldu. Böylece küreselleşmenin yolu açıldı. Ancak BDPS bugünkü gücü ve saltanatını 1970’li yıllardaki ABD Başkanı Nixon döneminde ve sonrasındaki petrol eksenli gelişmelere ve politikalara borçludur.

Bu gelişmelerin başında şüphesiz doların altına bağımlı olmaktan tek taraflı olarak çıkarılmasıdır. Bütçeleri fazla vermeye başlayan Avrupa ülkeleri eskiden olduğu gibi ABD’den ellerindeki dolarların altın olarak karşılıklarını istediler.

Basılan kağıt dolarların altın karşılığı olmayınca Nixon altın penceresini kapattı. Pekiyi. Duvar kağıdı maliyetindeki kağıt parçalarını diğer ülkeler nasıl kabul edecekti?

İşte o zamanlar Suudi Arabistan petrolleri imdada yetişti. ABD, Suud Krallığıyla yaptığı inanılmaz denilebilecek anlaşma sayesinde Suud Krallığını komşularına karşı koruma karşılığında iki önemli imtiyaz elde etti. Birincisi, Suud Krallığı tüm petrolleri sadece dolar ile satacak ve başka hiçbir para birimi kabul etmeyecek; ikincisi ise elde ettiği gelirleri ABD tahvillerini yani ABD devletinin borçlarını satın almada kullanacaktı. BDPS’yi ve bunun içinde paranın nasıl üretildiğini bilenler hemen bunun sonuçlarını anlamışlardır.

BDPS’ciler bu şekilde bir taşla birkaç kuş vurmuş oldular. Artık istedikleri kadar kağıt veya kısmi rezerv bankacılığıyla kağıt bile olmayan sanal paralar yaratıp herkesi borçlandırabilirlerdi.

Kendi bastıkları paralar tıpkı altın gibi değer görmeye başladı. Çünkü artık arkasında dünyanın en büyük petrol rezervine sahip bir ülkenin petrolleri vardı. Yani eski zamanlarda adi malzemeden altın üretmeye çalışan simyacıların başaramadıklarını kağıt parçaları ve hatta sanal elektronik paralar üzerinden başarmış oldular.

Diğer taraftan ABD tahvilleri sattırarak devleti sürekli borçlandırmak suretiyle hükümetlerden bağımsız şekilde kocaman ABD’yi kontrol altına aldılar.

Sonraki süreçlerde petrol zengini ülkelerin petrollerini aynı yöntemlerle doların arkasına yerleştirdiler.

İlk defa Georgetown Üniversitesi profesörlerinden İbrahim Oweiss’in 1973 yılında tanımladığı petrodolar kelimesi bir ülkenin başka ülkelere petrol satmak için kullandığı ABD doları anlamına gelmektedir. Bugün bir çok komşu ülkenizden başka bir parayla petrol satın alamazsınız. Önce gidip ABD dolarını satın alacak sonra onunla petrol alacaksınız.

Bir taraftan petrolle, diğer taraftan yaygınlaştırılan sistem sayesinde diğer ülkelerin Merkez Bankalarına zorunlu tutturulan dolar rezervleriye herhangi bir karşılığı olmayan dolara itibar yüklemeye devam etmekteler.

Petrodolar savaşlarında amaç BDPS’yi korumak

Wilson gerçekten demiş miydi bilemiyoruz. Ancak 1970’lerden başlayarak ABD politikaları artık Wilson’a atfedilen sözlere uygun şekilde yürütülüyor. ABD, dünyada herkesin gözünün içine bakarak ben yaptım oldum siyasetiyle pek çok petrodolar savaşı gerçekleştirdi ve hala buna devam ediyor.

Zırva tevil kabul etmez derler… Irak’a yapılan ABD saldırısının, kadın çocuk demeden milyonlarca insanı katleden ve neticesinde neredeyse borçsuz durumdaki bir ülkenin borç oranını %300’e çıkaran bu vahşi savaşın nedeninin gerçekte petrodolar olmayıp kitle imha silahları olduğu yalanına kaç kişi inanır?

Irak vahşetinde gerekçe ne olursa olsun amaç petrodoları korumaktı. Çünkü maliyeti duvar kağıdı değerindeki doları ayakta tutan en önemli araç petroldür. Bundan kurtulmak isteyen her ülke karşılarında BDPS’cileri bulmaktadır.

Maalesef küresel elit karşısında artık devletler devlet olma erkini yitirmiş ve devlet olma ayrıcalığını bir avuç azınlığa devretmişlerdir. Bu yüzden Dünya üzerindeki 7 milyarlık dünya nüfusunu BDPS’nin kağıda dayalı gücüyle binde 1’in çok altında bir azınlık kontrol etmektedir.

Irak adeta yok edildi çünkü Saddam Hüseyin Petrol-gıda kapsamında yapacağı ticarette Dolar değil Avro kullanacağını beyan etmişti. Bu, dolardan kaçış anlamına gelmekteydi. Bu yüzden kendisi linç ve ülkesi talan edildi.

“Libya’da dünya nasıl aldatıldı?” yazısında Kaddafi’nin neden alelacele devrildiğini uzun uzun anlatmıştık. Önemli petrol üreticilerinden Libya’nın petrollerini dolarla satmama, onun yerine altınla satma ve hatta ötesine gidip Afrika’da ortak bir para birimi oluşturma kararı Kaddafi’nin de sonu olmuştu.

İran üzerinde petrodolar savaşı

Libya konusunda yazdığımızda okurlarımıza İran ve Suriye Merkez Bankaları konusunda Google Alert kurmasını tavsiye etmiştik. İzleyen okurlar o günlerden beri İran üzerinde önemli bir finans savaşına girişildiğini gözlemlemişlerdir.

İran üzerinde neden bu savaşın kızıştığını anlamak için 2008’de faaliyete soktuğu, petrol satışlarını dolar dışında altın, Avro, Dirhem ve Japon Yeni gibi başka para ve maldan yapacağı İran Kiş Adasında (Kish Island) kurduğu İran Petrol Borsasını takip etmek gerekiyor.

Aslında 1970’li yıllarda diğer körfez ülkeleri gibi Şah döneminde İran üzerinde de petrodolar hakimiyeti kurulmaya çalışılmıştı. Eğer o zaman başarılı olsalardı emin olun İran da diğer körfez ülkeleri gibi ABD’nin uysal dostlarından kabul edilecekti. Ancak 1979’da gerçekleşen İran Devrimi petrodolarcı BDPS’cileri bundan alıkoydu. O günden bu yana da İran üzerinde ambargolar devam ediyor.

Şu anda İran’a saldırıların dozunun şiddetini artırması nükleer programda sona yaklaşıldığından filan değil, İran’ın dolar dışındaki parayı kullandığı petrol borsası üzerinden petrodoların hakimiyetine ve dolayısıyla BDPS’ye kafa tutmasıdır.

Bakalım hesaplar tutacak mı? Merkez Bankasının devlete bağlı olduğu Libya, Irak, İran, Kuzey Kore ve Suriye gibi sayılı ülkeler içindeki Libya ve Irak gitti. İran kalanlar içinde en güçlüsü görünüyor. Çünkü gerçekte illüzyondan ibaret olan borca dayalı günümüz para sisteminin arkasındaki güç olan petrolün önemli miktarda bulunduğu bir ülkeyi temsil ediyor.

BDPS’nin İran’ı da uslandırıp Merkez Bankacılığı içerisine katıp katamayacağı ayrı bir tartışma konusu. Ancak zulme dayalı ve matematiksel olarak sürdürülmesi mümkün olmayan bu sistem ne zamana kadar insanları köle etmeye ve ülkeleri esir almaya devam edecek?

Semavi dinlerin hepsinde ölçüde tartıda hile yapmamamız emredilir hatta bu nedenle helak edilen kavimlerden bahsedilir. Bu BDPS denen illet toptan tüm insanlık medeniyetini yok etmeden önce sağlam bir ölçü aracına kavuşmak için hepimiz üzerimize düşen sorumlulukları yerine getirmeli değil miyiz?

Prof. Dr. B. Gültekin Çetiner

18 Nisan 2012 Çarşamba

http://www.drcetiner.org

twitter.com/drcetiner

Share this:

Vizyon 2023

2023 yılında Türkiye vizyonu veya hedeflerinden bahsedildiğinde önde gelen ilkler arasında “2 trilyon dolarlık bir ekonomi ile Dünyanın ilk 10 büyük ekonomisi arasına girmek”, “500 milyar dolarlık ihracat”, “Kişi başına düşen 20 bin doların üstünde milli gelir”, “Ortalama yüzde 7’ler seviyesinde büyüme oranları” ve “İstanbul’u dünyanın önemli finans şehirlerinden biri yapmak” gibi pek çok şey sayılmaktadır.

Bu amaçla çeşitli devlet kurumlarında 2023 yılı için gerçekleştirilmesi amacıyla 100 hedef belirlenmiş. Bu hedeflerin içerisinde maalesef borcun milli gelire oranının düşürülmesi ve borçlanmaların azaltılması yönünde herhangi bir hedef yer almamakta.

İlk bakıldığında belirlenenlerin büyük hedefler olduğu kabul edilmekle beraber mevcut BDPS içerisinde aslında kendi başına fazla belirleyici olmadığı bilinmelidir. Zira bu saydığımız hedeflerin pek çoğu örneğin İtalya için fazlasıyla gerçekleştirilmiştir. Buna rağmen borç batağındaki PIIGS ülkeleri içerisinde Yunanistan’dan sonra en sorunlu ülkelerden birisi olarak zikredilmektedir.

Büyük ihtimal İtalyalılar da 15-20 yıl önce benzer hedefleri zikrederek geleceğe çok umutla bakıyorlardı. Bugün bu hedeflere fazlasıyla ulaşmış görünüyorlar. İtalya şu anda 2 trilyon doları aşan ekonomisiyle Dünyanın ilk 10 ekonomisi arasında. İhracatı 500 milyar dolar civarında ve kişi başına düşen milli geliri de 32 bin doların yani bizim 2023’te hedeflediğimiz rakamın çok üstünde.

Fakat tüm bunlar bugün Avrupa’nın BDPS nedeniyle içine düştüğü borç krizinde muhtemelen Yunanistan’dan sonraki ülke durumundaki İtalya’nın neden iflasın eşiğine sürüklendiğini açıklamaya yetmiyor.

Soru: Pekiyi. Bir ülke için neden böyle yüksek hedefleri gerçekleştirmesine rağmen borçların sürdürülememesinden ve iflasından söz edilebilir?

Cevap: Kısaca BDPS nedeniyledir.

Zira servetleri ölçmesi gereken paranın üretildiği sistem sorunludur. Bu küresel sistem artık parayı bir ölçü aracı olmaktan çıkarmıştır ve sistem sürekli borç üretmektedir.

Bu para sistemindeki kısmi rezerv mekanizmasıyla piyasadaki paranın %90 civarındaki kahir ekseriyeti bankalar tarafından kredi/borç verme süreçlerinin doğal sonucu olarak sanal şekilde üretilmektedir. Vatandaşların borçlanma senetlerindeki imzalara karşılık üretilen kaydî para olarak adlandırılan bu para elektronik bilgiler olarak mevcuttur. Fiziksel kağıt para olarak bulunmamaktadır.

Kalan %10’luk fiziksel para da benzer şekilde bu kez devletin borçlanması şeklinde üretilmektedir. Yani piyasada mevcut paranın hepsi borca dayalı olarak üretilmektedir.

Durum böyle olunca ekonominin büyümesi sonucunda ekonomik büyümeyi ifade etmek için basılan her yeni para aynı zamanda devletin borcunu artırmakta, kaldıraç etkisiyle bu basılan yeni ilave borç paranın 9 katını sanal şekilde “yaratma” yetkisini de bankalara bağışlamaktadır.

Bu tür bir ekonomide borçlandırma nedeniyle önce kâğıt paranın daha sonra da servetin kendisinin bankalara aktarıldığı bir kara delik bulunmaktadır.

Yeni borçlanmalar olduğu sürece sistem sürdürülebiliyor denmekte. Burada en önemli parametre borcun milli gelire oranı deniyor. Referans noktası denilen rakama göre bir ülkenin borcunun milli gelire oranı %60’lar civarında ise sürdürülebilir borç olarak kabul ediliyor. Bu rakam Avrupa Birliğinde ortalama olarak söz konusu değeri aşıp %85’leri geçmiş durumda. Yunanistan ve İtalya gibi ülkelerde ise %100’den fazladır.

Ancak ihmal edilen önemli diğer bir gerçek şudur. Borçlanmalar “Son beş dakika”da anlatıldığı gibi bileşik faizlerle olmaktadır. Yani bu senenin 100 lirası üzerinden %5 faiz gelecek sene ile ondan sonraki senelerde farklı olacaktır. Borçlanmanın hızını büyüme hızıyla karşılaştırdığımızda sürdürülemez durum hemen gözükmektedir.

Öte yandan borçluluğun oranına bakılmaksızın bu sistemin karşı çıkılması gereken en önemi tarafı servetleri haksız bir şekilde toplumun alt gelirli katmanlardan üstteki belli azınlığa aktarmasıdır.

BDPS yüzünden borca dayalı bu ekonomik büyümede alt/üst yapısını tamamlamış, doygunluğa ulaşmış batı ülkelerinin en büyük açmazı da bu. Ekonomik doygunluk nedeniyle ekonomilerini eskisi gibi büyütmeleri pek mümkün değil. Büyümede veya milli gelirin artışında yavaşlama olurken borçlanma bir anlamda bundan bağımsız bileşik faizle olanca hızıyla devam ettiği için artık belli noktadan sonra borcun milli gelire oranı daha hızlı şekilde artmak zorunda. Neticede buyurun Yunanistan’a yapılan saç tıraşına…

İşte BDPS değiştirilmeden gerçekleşen büyümelerin açmazı burada ve yetkilileri endişelendirmeli. Zira bu borcu ödeyecek olan ve cefasını çekecek olan bizim çocuklarımız veya torunlarımız. Onlara 2023 yılında 2 trilyon dolarlık bir ekonomi, 500 milyar dolar ihracat ve en az bir o kadar (ya da kuvvetle muhtemelen daha fazlası) ithalata dayalı bir ekonomi ve kişi başına 20 bin dolarlık bir ekonomi bırakabiliriz.

2023 vizyonunu oluştururken sorulması gereken şu olmalı: Gelecek nesillere bu BDPS’yle borcun milli gelire oranı %100’ü aşmış bir ülke, gırtlaklarına kadar içine gömülecekleri bir borç yani bugünün İtalya’sını bırakmamak için stratejik hedeflerimiz nelerdir? Kısaca BDPS’den vazgeçilmesi konusunda bir vizyon var mıdır?

2 trilyon dolarlık borç ekonomisinde yani bir anlamda bugünün İtalya’sında yaşamak zorunda kalacak olan, üstüne üstlük özelleştirilecek/satılacak varlıkları da olmayan gelecek nesiller  “Ne yaptınız siz?” diye sorduklarında ne cevap vereceğiz?

Share this: