Özelleştirme bir ülkede daha önce kamu tarafından ifa edilen çeşitli hizmetlerin daha etkin ve verimli gerçekleştirilmesi gerekçesine sığınılarak sıkça uygulanan bir politika. Ancak bir ülkede “Paranın sahibi kim?” sorusunun cevabı devlet değilse ve devlet parayı borç alarak üretiyorsa (bknz BDPS) özelleştirmelerin ya da varlık satışlarının yok pahasına fiyatlarla da olsa kaçınılmaz olduğunu bilmekteyiz.

Eğer özelleştirilen kurum o alanda tekel niteliğine sahipse ve devlet özelleştirilen bu kurumun kamu zararına çalışmasını önleyici tedbirlerin alınması ve denetlemesinde bir şekilde yetersiz kalıyorsa özelleştirmenın ileri sürülen bahanesi de ortadan kalkmaktadır.

Çarpık ya da vahşi özelleştirme diye nitelenen bu tür olaylarda vatandaş olabildiğince mağdur edilmektedir. Yok pahasına gerçekleştirilen Telekom’un özelleştirilmesinde kamunun yaralanan vicdanı acaba dindirilebildi mi? Sadece belli yerlerdeki sabit varlıklarının değerinin bile özelleştirme rakamını aştığı sıkça dile getirilen Telekom’da iletişim için yine de alternatifler söz konusuydu.

Sessiz sedasız gerçekleştirilen İDO’nun özelleştirilmesinden sonra bu günlerde dış hatlardaki hizmetleri kullananlarınız varsa mutlaka vatandaşların sızlanma ve şikâyetlerine tanık olmuşsunuzdur. İDO’nun tekel niteliğindeki dış hat hizmetlerinde olup bitenler özelleştirmenin böylesine pes doğrusu dedirtecek cinsten…

Sıkça başımıza geldiğinden biliyorum. Denemediyseniz bir Yalova ya da benzer dış hat seferi tavsiye edilir. Son bir örnek… Pendik’ten Yalova’ya geçerken kullanmak istediğim 10:45 seferi kaldırılmış. İstediğimde bana yanda görülen resimdeki elle yazılmış tarifeyi verdiler. Görevli orada benim gibi soranlara harıl harıl tarife yetiştirmeye çalışıyordu. Resmi tarifeyi sorduğumuzda üzerinde Haziran 2012’ye kadar geçerli olduğu belirtilen tarife verildi ama oradakilere itibar etmememiz belirtildi. Zira tasarruf gibi nedenlerle ara seferler yer yer iptal ediliyormuş. Yani dinamik elle tarife sistemi.

Vatandaşa bir dokunursanız bin ah işitirsiniz. Yolcuların pek çoğu trajikomik şekilde ceplerinde mümkün olduğunca ucuza temin edebildikleri bilet tomarları arasında o günün ve saatin biletini aramakta. Ama durun. Gün ve saat kavramı da kalmamış İDO’da. Artık keyiflerine göre istedikleri seferi kaldırabiliyorlar. Gerekçe tasarruf veya başka bir şey olabiliyormuş. İDO yetkilisi o gün belki hanımından azar işitmiş olabilir diyor bazı yolcular espri olsun diye.

Herkesin ağzı torba değil ki büzesiniz. İDO ihalesinde kazanan firmalar 800 milyonun üzerindeki ödedikleri parayı 2-3 senede geri almayı planlıyorlarmış. Bu kısa süreye bakılırsa, alt yapı yatırımlarını tamamlayan bir kuruma talip olan için çok karlı bir yatırım. Özelleştirme sonucu kullanıma verilen gemilerin fiyatını toplasanız zaten ödenen parayı çoktan geçiyormuş. Bunlar yolculuk boyunca fısıltı gazetesinde dolaşanlar…

Bir de somut gerçekler var. Bilet fiyatları birkaç ay öncesine göre belli zaman dilimlerinde neredeyse %250 artmış durumda. Güya uçaklardan esinlenmişler. Aynı hizmet için farklı zamanda satın aldığınız biletlere farklı ödemede bulunuyorsunuz. Konu hakkında konuşurken yolcular biletlerini göstermekteler. 4 dakika fark ile 4.5 TL farklı ödemede bulunmuş vatandaş. Bir gün öncesinden biletini 11 liradan alan yolcu ile son dakikalarda 20 liradan satın alan bulunan yolcuların farklı fiyatlarla aldığı biletler havada sallanıyor.

Sanki uçağa binip 10 saat yolculuk ile Büyük Okyanus’u geçeceksiniz. Alt tarafı feribota/deniz otobüsüne binip 30-40 dakika yolculukla Yalova’ya ulaşacaksınız. Sefer iptalinde bile sonraki vapurda çok sayıda boş yer mevcut. Yani vapurun verimli kullanımı gerekçesi de yok. Vatandaşın birisi bir tomar bileti gösteriyor. Biletini ucuza temin edebilmek için Mayısa kadar yüzlerce bileti peşinen almış. Ucuz diye ödediği fiyat ise birkaç ay öncesinin normal bilet fiyatı. Neredeyse 1000 liraya yakın bilet parasını henüz hizmet ortada yokken ödemiş. Zamanı geldiğinde aldığı saatteki sefer iptal edilebilir. İDO artık neyi takdir ederse…

Başka bir vatandaş yakınıyor. Yenikapı’dan Yalova’ya geçecek. Sefer iptal edilmiş. Önce Pendik’e gelmiş. Oradan da sonraki seferle Yalova’ya geçecekmiş. Pendik’te aradaki sefer de iptal edilince işe ancak öğleden sonra yetişebilecekmiş.

Vapurda Ulaştırma Bakanlığına ulaşıyoruz. Denizcilik bakıyor deyip bir numara veriyorlar. Verilen numaraya ulaşmak ne mümkün?

Özelleştirme yapılırken bunlar öngörülmedi mi? Tekelleşmeyi önleyen yasalara rağmen alternatifi olmayan güzergâhta tek başına bir kurum vatandaşa özel çile çektirmek amacıyla mı özelleştirildi?

Bu keşmekeşe dur diyecek denetleyici ve düzenleyici bir devlet kurumu kalmadı mı memlekette? Sahi bu tarife Türkiye’ye yakışıyor mu?

Share this:

Teğet bile geçmeyecek

Share this:

YGS Başvuruları Uzatıldı

Share this:

Batmakta olan Avrupa Birliği’ni temsil eden güzel bir resim. Hangi yıldızın hangi ülkeyi gösterdiğini siz söyleyin…

Share this:

Avrupa Birliği’ne mensup 27 ülkenin ortalama borçlanma yüzdesi %80’leri aşmakta. Bildiğimiz gibi borç yüzdesi mevcut borcun gayri safi milli hasılaya (GSMH) olan oranı olarak belirleniyor.

AB’de bazı ülkelerin yaklaşık borç ortalaması şöyle: Yunanistan (%142), İtalya (%120), Belçika (%97), İrlanda (%96), Portekiz (%93), Almanya (%83), Fransa (%82), Macaristan (%80) ve İngiltere (%80).

Bunlardan borcu milli geliri aşan Yunanistan ve İtalya’da bankacılar hali hazırda ülke yönetimini devralmış ve özellikle İtalya’da bankacılardan oluşan kabine kurulmuş durumda. Bizdeki 2001 krizini, Dünya Bankası’ndan Türkiye’ye kurtarıcı olarak getirilen Kemal Derviş’in kendi adıyla anılan 15 günde çıkarılan 15 yasasını hatırlayacaksınız.

Bu yasalar neticesinde faturanın vatandaşlara çıkarılması anlamına gelen banka kurtarma operasyonları, Türk Telekom gibi kâr eden dev kuruluşların satışlarını getiren süreçlerin temelleri atılmıştı.

Yunanistan ve İtalya’daki bankacı yönetimler sayesinde iç ve dış borçlar nedeniyle daha kötüsünün bu ülke halklarına yaşatılacağından emin olabilirsiniz.

Gelelim AB’nin neden dağılmaya mahkûm olduğu meselesine…

Borca Dayalı Para Sistemini (BDPS) anlayan okurlarımız şunu iyi bileceklerdir. Bu sistemde her üretilen para borç olarak üretilmektedir. Bu üretilen paranın ortalama %90’ı hayali olarak bankalar tarafından kredi diye verildiğinde havadan “yaratılmakta” ve ana para geri ödendiğinde “yok edilmekte” ancak faiz/kar payı üretilmediğinden o miktar para mütemadiyen bankalara aktarılmaktadır. Bu aktarma ile para piyasadan bankalara doğru sürekli şekilde emildiği için zamanla fiziksel paranın ekonomiden tümüyle çekilmesi anlamına gelmektedir.

İşte bu noktada devlet işin içine sokularak yeni fiziksel paralar basması sağlanmaktadır. Ancak paranın “yaratılması” sürecinde anlattığımız gibi bu fiziksel para devletlerin bankalara faizli borçlanmasıyla elde edilmektedir.

AB ülkeleri bildiğimiz gibi ortak ürün olarak Avro kullanmaktalar. Kullanılan ürün ortak olmasına rağmen bu ürünü elde etmek için farklı AB ülkeleri farklı faizlerle borçlanmaktadırlar.

Aynı Avro’yu kullanan bu ülkelerden Almanya parayı üretirken bankalara %2’nin altında faizle borçlanmakta. Yunanistan gibi borcu %100’ü aşmış ülkeler 2 yıllık borçlanma ihalelerinde %100 civarı faiz ödemektedirler. Borçlanma faizi oranı İtalya için % 6-7, İspanya’da %5.5, Macaristan’da %7.9 seviyelerinde…

Şimdi aralarında serbest dolaşımın olduğu adeta tek memleket konumundaki AB ülkelerini ele alalım. Tümü aynı ürünü yani Avro’yu kullanmasına rağmen bunların maliyetleri borçlanmadaki faiz oranlarına göre farklılaşmakta. Kabaca söylenirse 1 Avro değerindeki parayı Almanya 1.02, Yunanistan 2, İtalya 1.07, İspanya 1.06, Macaristan ise 1.08 Avro’ya mal etmekte (bileşik faizli olduğunu unutmayalım).

Şimdi böyle bir birlikte aynı parayı daha ucuza elde eden Almanya gibi ülkeler lehine haksız bir rekabet ortamı oluşmaktadır. Bu, zulme dayalı para sistemiyle birliğin kalması mümkün değildir. Zayıf olan, yüksek faizle borçlanan ülkelerin belli süre sonunda iflası demektir.

Bir zincir ancak en zayıf halkası kadar güçlüdür. Böyle giderse AB, BDPS ile borç oranı çok yüksek olup yüksek faizle borçlanan ülkelerden başlayarak teker teker diğer üyelerini dışlayacaktır. Bu, borçlanmalarda %85 rakamlarını aşan hele %100’ün üzerinde borç düzeyine ulaşan ülke ekonomilerinin sırasıyla iflası demek.

Kimse emin değil. Bugün kendinden emin görünen Sarkozy, Belçika-Fransa ortaklığındaki Dexia gibi büyük bankaları batarsa ekonomiye yüklenen ilave borçlarla bakalım ne yapabilecek?

Tıpkı fıkralardaki motoru düşen uçaktan yolcuların en zayıftan başlayarak atılmaları gibi…

Ancak sorun şu: Uçak düşüyor. Bu sistemde güçlü görülen Almanya ve Fransa gibi ülkelerin borç oranlarının da %83 ve %82 olduğunu unutmamak lazım. Onlar da paralarını üretirken bankalara faizli borçlanarak üretmektedirler. Şu anda güçlü görünmelerinin nedeni henüz büyümeye devam etmeleri.

Bildiğiniz gibi bir ülkenin büyümesinin önemli parametrelerinden ikisi nüfusun nispeten genç olması ve alt/üst yapı başta olmak üzere gelişimlerini tamamlayamamaları.

Nitekim bunlardan Almanya bile kasım ayındaki bir borçlanma ihalesinde sıkıntı çekmişti.

Bunun Sarkozy ile Merkel bir araya gelip uçaktan kimlerin atılacağına dair kriterleri görüşmeleri sırasında ortaya çıkması da ironiydi.

Macaristan’da AB’den çıkalım sesleri

Son günlerde Macaristan hakkında medyada ortaya çıkan olayların insanları yanlış yönde etkilemekte olduğunu daha önce belirtmiştik.

Macaristan’ın Merkez Bankasını bankacıların elinden kurtarabilme ihtimali nedeniyle IMF başta olmak üzere AB’nin çeşitli kurumları Macaristan için baskı yapmaya devam etmekte.

Öyle ki sonunda Macaristan, Merkez Bankası yasası nedeniyle AB tarafından mahkemeye verilmekle tehdit edildi.

Bu arada Macaristan’da binlerce kişinin sokaklara dökülerek AB bayraklarını yakması ve AB’den çıkılmasını istemeleri çok anlamlı.

Velhasıl. Borca Dayalı Para Sistemi paradigması altında AB’nin devam etmesi kesinlikle mümkün gözükmemektedir.

Pekiyi. Dağılmaya mahkûm bir birliğin kapısı önünde üyelik dilenmenin anlamı var mıdır? Batmakta olan gemiye binmeye çalışmak akıl kârı mıdır? Hele para üretme yolunda devlet borçlanma ihaleleri %9’larda gezen ülkemiz için AB’ye girmek intihar değil midir?

Prof. Dr. B. Gültekin Çetiner

19 Ocak 2012 Perşembe

http://www.drcetiner.org

twitter.com/drcetiner

Share this:

Macaristan'da neler oluyor?

Olan kısaca şu. Macaristan, Borca Dayalı Para Sistemi yoluyla sadece insanları değil artık ülkeleri esir almaya başlayan küresel bankerlere karşı direniyor. Onlar da AB, ABD, IMF, Dünya Bankası vs kurumlarıyla onları yola(!) getirmeye çalışıyor. Macaristan direnirse sömürüden kurtulur. Direnemezse sonu Yunanistan’dan beter olur.

Haberdem’de konuyla ilgili en son haber: Macaristan’a bir hafta süre verilmiş.

Haberi aşağıda aynen paylaşıyoruz.

Budapeşte ve Brüksel arasında geçen haftalarda tırmanan gerginlik, Avrupa Parlamentosu’na taşındı.

Avrupa Parlamentosu’nda yapılan toplantı, Macaristan’a karşı ciddi uyarılar içeriyor.

Toplantıda açıklanan kararlara göre, Brüksel Budapeşte’yi hem ekonomik hem de toplumsal hayatta ve demokrasi hayatında attığı adımlar nedeniyle suçluyor.

Toplantıdan çıkan ilk karar, Macaristan’ın Avrupa Birliği Maliye Bakanları toplantısı gündemine taşınması yönünde verildi.

Avrupa Birliği yetkilileri tarafından alınan ikinci kararda, Macaristan’a tartışmalı 3 yasasını geri çekmesi için bir hafta süre tanındı.

Bu kararlar, Macar ekonomi ve bütçe politikası ile demokratik hakları kısıtlayan yasalara karşı en ağır önlemlerin alınabileceği anlamına geliyor.

Share this:

Dünkü  Yiğit Bulut’un neden görevden alındığına dair yazımızda “Yiğit Bulut neden görevden alındı?” sorusuna cevap aramaya çalışmıştık. Aşağıda Yiğit Bulut’tan yapılan açıklamalar yer almaktadır…

Küresel yerleşik düzene ilişkin sözlerine katılıyor ve destekliyoruz…

ANCAK….

Borca Dayalı Para Sistemini (BDPS) değiştirmeden bu, asla mümkün olmayacaktır. Paranın &90′ını bankalar hayali olarak “yaratmakta” ve yok etmekte. %10′luk kısmı ise yine borca dayalı olarak yani devleti bankalara borçlandırarak /tahvil/bono hikayeleri) üretilmektedir.

Yiğit Bulut: Twitter (5 Ocak 2011 Saat 23:00)

Herseyden once Haberturkle ilgili yapilan olumsuz yorumlara katilmiyorum.Haberturku izlemeye devam edin, Orada emek veren cesur insanlar var.

Haberturk Turkiyenin en cesur ve en bagimsiz haber kanali ve bence oyle kalmaya da devam edecek. Benim de her zaman gonul bagim surecek.

Ikincisi Turkiyenin onca sorunu varken, bir adam sadece bir yonetici gorevini birakmis, biraktirilmis veya kovulmus, COK MU ONEMLi Sadece 1 kisi…1 tek basina adam…buna bu kadar vakit ayirmaya tartismaya deger mi ! Bu enerjimizi Vanda usuyen cocuklar icin harcasak ?
Bugune kadar hep inandigim yolda gittim, Yalovaya zehir deposu, ilaclar, yuksek faiz, ekonomi lobileri ve halka zarar verenlere karsi durdum IMF ye karsi cikarken de, iceride halka yuksek faiz odeten sistemle savasirken de kendime bir yarari olmadi ama dusen 1 puanlik faiz bile Onlarca insanin hayatinda cok buyuk degisikler yapti. Cocuklarimizi sahte seker zehirlemesin dedim, yerlesik duzenin degil halkin sesi Duyulsun istedim. Inandigim tek bir gercek var, olmasa kuresel yerel kartellere karsi coktan yok olurdum: iyilerin ve dogrularin gozle Gorulmeyen ordulari vardir…bu yolda bu savasta Devletimizden, yetkililerden ve Allahi var Ciner ve Tekdagdan da hep destek gordum…

Sevgili dostlarim, benim bir ulkum, bir idealim var: yerel-kuresel yerlesik duzenin altinda ezilmeyen, ozgurce dilini, dinini, varligini Yasayan bir Turkiye…Kimsenin adami olmadim ama bu yola bas koymus basta Basbakanimiz Erdogan olmak uzere, herkese gonlumu, aklimi verdim..

Bana yapilan saldiriyi yoneticiligi birakma gorevimden ayri dusunmenizi ve bu hayasiz saldirinin arkasindaki dev organizasyonu gormenizi Rica ediyorum…Bir adam, bir tek basina adam gorevini birakir ama bu hayasizca akin, onun yerlesik duzenin cok canini acittigini gosterir..

Tam Bagimsiz, guclu, dik, ureten, demokrat, kadin haklarina saygili, insani herseyin ustunde tutan, vatandasi 5000 kisiye 70 katrilyon faiz Odemeyen, hukuk devletini mukemmel bir hale getiren bir Turkiye hayalim var, bir vatandas olarak…Turkiye bu yolda ilerliyor ve Yakiti bizler de olsak ilerlemeye devam edecek…son olarak: hicbir tv, gazete, sirket ile gorusmem yok ve kisa vadede oldugum gibi kalmak Yoneticilik haric faaliyetlerime devam etmek dusuncesindeyim…bana hayasizca saldiri devan edebilir hatta beni oldurebilirler…Korkum yok.

Ve son nefesime kadar bu ulkeyi kemiren yerlesik duzenle ve onun basina sizmis uzantilari ile bir TC vatandasi olarak savasmaya devam Edecegim…Iyilerin ve dogrularin gozle gorulmeyen ordulari vardir…Allah Yardimcimiz Olsun…

Bundan sonra her aksam 23 te burada gunu paylasacagim… Sevgilerimle

Share this:

Yiğit Bulut neden görevden alındı?

Okurlarımız hatırlayacaktır. Libya lideri Kaddafi linç edildikten sonra bir analiz yazısı yazmıştık. Aynı günlerde sayın Yiğit Bulut’un halkımızın büyük ölçüde hislerine tercüman olduğuna inandığım ve bu yüzden tebrik ettiğim yazısını da hatırlatalım. O günden beri kendisini zaman buldukça takip etmeye çalışırım.

Araştırdığım kadarıyla kendisi epey süredir para, faiz ve bankacılık sistemi gibi hassas konularda oldukça gayretli çalışmalar yürütmekte. Bu nedenle gündeme düşen “Yiğit Bulut kovuldu” haberleri benim için hiç sürpriz olmadı.

ABD Doları merkezli mevcut küresel finans düzeninin en önemli aracı durumundaki Borca Dayalı Para Sistemi (BDPS) uygulamaları/sonuçları konusunda hem köşesindeki yazıları hem de TV kanalındaki ifadeleriyle bilgilendirici sosyal sorumluluk taşıyan mesajlarını takdirle karşıladığımızı ifade ederek isminin hakkını verdiğini söylemiştim.

Hatta bir TV yayınında programın başından itibaren bankalar ve faiz sistemi hakkında önemli tespitler yapınca kendisini uyaran zavallı bir katılımcı “Bu işlerde dikkatli olmak lazım” diyerek rantiyecinin karşısında olanların nasıl perişan edildiğine dair tarihten örnekler vermişti.

Yazıya devam etmeden önce mevcut bankacılık sistemindeki bir uygulama nedeniyle kendisinin son günlerde attığı twitleri aşağıda paylaşalım.

“Türkiye’de yerleşik Finansal Ergenekon halkın kanını emiyor ve maalesef Türk Devleti attığı onca adıma rağmen hala seyrediyor…”

“Bu düzen böyle gitmez… Ya Devlet başa… Ya kuzgun leşe…”

“Bankalar batık kredi kartı alacaklarını zarar yazıp, batık sayarak vergiden düşüyor, sonra yüzde 20 ile tahsilat şirketine satıyor… Devlet?”

“Aynı parayı hem vergiden düşüyor, hem tahsilata veriyor…aldığı yüzde 20 zaten vergiden zarar diye düşülmüş para…”

“Tahsilat şirketleri de halkın vergisinden düşülmüş bu parayı halktan almak için boğazına sarılıyor… Böyle düzen, böyle Devlet olmaz…”

“Halkın vergisinden düşülen batak diye sayılan ve Devlet tarafından karşılanan para bir kez daha halktan tahsil ediliyor…Uyan Türk Halkı !!”

“Bu yapının adı Finansal Ergenekondur ve Devletin gözü önünde vergiden düşerek halkının boğazına sarılarak halkın kanını emmeye devam ediyor!”

“Bu mu bankacılık sistemi ! Bu mu Devletin Halkına layık gördüğü !”

Öncelikle twitlerine karşılık olarak şunları söyleyebiliriz.

“Mevcut bankacılık sistemi Borca Dayalı Para Sistemidir. Bu değişmeden adalet olmaz. BDPS ile bankalar Kısmi Rezerv Bankacılığı yaptığı müddetçe istedikleri kadar para üretirler. Devlet de parayı bankalardan borçlanarak üretir. Para kimlerin arasında dolaşıyorsa, devlet odur. Mevcut devlet, devlet olma erkini bankalara kaptırmış/devretmiştir.”

Yeri gelmişken; Yiğit Bulut bankacılık sistemi içerisinde bankaların her önüne gelene kredi kartı vermesinin ardındaki bir sırrı da açığa çıkarmaya vesile oldu. Bu yüzden kendisine teşekkür ediyoruz.

Bu sırrı açıklamadan önce kredilerle ilgili bazı hususları açıklamakta yarar var.

Bankalar neden/nasıl ödeyemeyecek olanlara bol kredi verir?

Artık metastaz halini alan dünyadaki ekonomik sistemin kanseri durumundaki BDPS’nin ABD’deki konut kredileri kaynaklı 2008 kriz nöbetinde en önemli etken ödeyemeyecek durumda olanlara dahil olmak üzere bankalarca verilen bol kredilerdi. Konut kredilerinin kolaylaştırılması, hiç ödeyemeyecek durumda olanlara bile kredi verilmesi nedeniyle ev fiyatları adeta balon olup uçmuştu.

Pek çok kredi kullananın bilmediği bir husus: Bankalar aldığınız borcun ödenmemiş kısmını da kendilerine ait varlık olarak gösterip bunun 10 katını borç verdiğinden balon artık şişirilemez hale gelmişti. Neticede balon patladığında 500 bin dolara satılan evler 20 bin dolara alıcı bulamamıştı.

Burada anahtar soru şu;

Soru: Pekiyi bankalar neden hiç ödeyemeyecek durumda olanlara kredi verir? Bu kadar parayı nasıl bulur?

Cevap: Bankalar aslında size krediyle gerçekte para vermezler de ondan… Nasıl mı? Bankacılık sistemindeki kısmi rezerv uygulamaları sayesinde…

Aslında insanlar kredi aldıklarını ya da bankaların kendilerine para verdiklerini zannederler. Ancak yazılarımızda zaman zaman anlatmaya çalıştığımız gibi bankalar aslında size gerçekte para filan vermezler. Bu sadece bir yanılsamadır (illüzyon). Diyeceksiniz ki “Ama bize gerçekten para veriyorlar”. Siz o parayı diyelim aldınız evini satın aldığınız kimseye verdiniz. O kişi de parayı götürüp bankaya yatırmayacak mı? Neticede götürüp bankaya yatırdığında para yine bankacılık sisteminde havuza geri dönecek. Yani A bankasından alanın B bankasına, B bankasından alanın A bankasına yatırması sonucu…

O yüzden Türkiye’de fiziksel olarak 53 milyar lira para, bankalarda ise 700 milyar lira para gözükür. Bu paranın %90’ından fazlası hiç yoktur.

O yüzden dünyanın tüm büyüklüğü 70 trilyondur. Küresel finans sisteminde ise 760 trilyon para var gözükür. Oysa 690 trilyon doları hiç yoktur. Bu sistemde insanlar borç para aldıklarını zannederek bankalara hayali para “yaratma” fırsatı, ödeyerek “yok etme” fırsatı verirler. Ama hayali olmayan bir şey vardır. O da bankalara ödedikleri faiz ya da kar payı… İkisi de bileşik faiz formülüne göre hesaplanır.

Bizim kuşak bilir. Eskiden çizgi roman kahramanı Mandrake vardı. Hani şu meşhur sihirbaz Mandrake. Kendisine karşı gelenlerin elindeki silahı hipnotizma ile çiçek gibi gösterir ve “O elindeki çiçekle mi ateş edeceksin?” derdi. Durum aynen öyle. Size kredi diye verilen bankanın havadan “yarattığı” paradır. Siz ana parayı ödediğinizde para “yok edilir”. Ancak onların hiç yaratamadığı şey faiz ya da kar payı denen kısımdır. O kısmı da siz servetinizle ödersiniz.

Bankalar aslında bu hayali borçların hemen ödenmesini de istemezler. Zira ödendiğinde hayali olarak “yarattıkları” parayı “yok ederler”. Ondan sonra faiz/kar payı gelirlerinden mahrum kalırlar.

Kredi alan kişiler sürekli olarak faiz/kar payı öder dururlar. Gerçekte hiç almadıkları paranın faizini ya da kar payını…

Soru: Peki kredi aldığını zannedenler değil ana parayı, faizini bile ödeyemeyecek durumda ise?

Cevap: İşte Sayın Yiğit Bulut’un söylediği şey. Bankalar bu batık kredi alacaklarını zarar yazıyorlar. Bunları vergiden düşüyorlar. Yani devlete ödetiyorlar. Yiğit beyden öğrendiğimiz husus ise bankaların bir de bunu %20 komisyon karşılığı tahsilât şirketlerine verdiği…

İlk durum vahim… İkincisi vahim ötesi… Zira devletçe (yani yine bizce) ödenmiş bir şeyi ikinci kez ödetmektir bu.

Pek çok kişiye inanılmaz veya saçma gelecek. Bunu fiziksel bir şeyle (örneğin zeytinyağı) yapamazsınız ama artık paranın elektronik kayıttan ibaret olduğu mevcut kısmi rezerv bankacılık sisteminde hiçbir şey inanılmaz değil. Devletin para üretmek için bankalara faizli borçlandığı bir sistemden bahsediyoruz (bknz Issız Ada Hikayesi).

Aynı sistem dünyanın her yerinde işliyor. O yüzden banka kurtarmaları adına zarar ziyan devlet adına tüm halka ödetiliyor.

Velhasılı kelam… Bana kalırsa M. Ali Birand tartışmaları filan bahane. Yiğit Bulut’un görevden alınmasının gerçek sebebi, bankalar, faiz ve bankacılık sistemi hakkında söyledikleri nedeniyle Habertürk patronlarının Yiğit Bulut gibi bir ağırlığı artık taşıyamaması…

Bu zor gününde kendisine geçmiş olsun dileklerimi iletir, hile temelli BDPS sisteminin uzantılarına karşı fikirlerini desteklediğimi bildiririm.

Share this:

Parayı hala devlet basıyor zannedenlere Macaristan’ı iyi takip etmelerini öneriyorum. Macaristan para üretme mekanizması olan devlet tahvili yani bankalara borçlanma ihalesini faizler aşırı yüksek olunca iptal etti. Ardından Borca Dayalı Para Sistemini terk edecekleri yönünde izlenim veren Merkez Bankasının devlete bağlanması yönünde Anayasa çalışması yapıldı ve kabul edildi.

IMF ve AB yetkilileri Merkez Bankasının devlete bağlanacak olması nedeniyle ülkeyi terk ettiler.

Olayın farkında olmayanlar Macaristan’da diktatörlük geliyor diyerek küresel bankacıların değirmenine su taşıyorlar. Anayasada yargı kurumlarının bağımsızlığı gibi konular elbette ayrı olarak düşünülmelidir ama Macaristan Merkez Bankası konusunda işin sağcılık ve solculukla ilgisi yok. Desteklenmesi gerekir. Yeni anayasa konusunda koparılan fırtınanın gerçek sebebi de Merkez Bankasının devlete ait olma ve parayı bankalara borçlanmadan devletin basması ihtimalidir.

Macaristan Merkez Bankası’nda devletin ağırlığının artırılması yönünde anayasa değişikliği çalışmalarına başlanmasından beri Macaristan’la ilgili ABD ve AB tarafından sürekli açıklamalar geliyor. Hatta bir ABD yetkilisi sanki AB’nin patronuymuş gibi Macaristan AB’den bile çıkarılabilir demiş.

Macaristan’la ilgili son günlerdeki haberleri iyi değerlendirmek ve yanıltma haberlerine itibar etmemek lazım.

Macaristan’ın Merkez Bankası konusunda yapmaya çalıştığı şey doğrudur ve gerçekleştirebilirlerse güzel bir örnek olurlar. Küresel bankerlerin elinden ve “öğretilmiş çaresizlik” açmazından kurtulurlar.

Not: Macaristan’la ilgili haberler gözümden kaçmıştı. Hatırlattığı için Prof. Dr. Mete Gündoğan’a teşekkür ederim. Google alertinizi benim yaptığım gibi Macaristan Merkez Bankası ve “Hungary Central Bank” olarak kurmanızı tavsiye ederim.

Share this:

1970’li yıllarda altına bağımlılıktan kurtulmasıyla kontrolsüz hale gelen ve küresel ekonominin kanseri durumundaki Borca Dayalı Para Sistemi (BDPS) artık son evresinde. Tam bir testere ekonomisi…

Bu devasız hastalık bütün vücudu saran metastaz halini almış haliyle artık tek tek hücreleri (insanları) bitirmekle kalmıyor. Organlar (ülkeler) iflas etmeye başladı.

Geldiğimiz noktada durum değerlendirmesi yapıldığında farklı grupları görüyoruz. Birisi kanserli hücrelerin devamından yarar temin eden, can çıkmamış hastadan umut kesilmez babından bundan yararlanmaya veya sistemi olabildiğince sürdürmeye çalışan azınlık. Bunlar sağlam kalan hücreleri ve organları sonuna kadar yemeye devam edecekler.

İkinci gruptakiler ise “başka alternatif yok” (BAY) mikrobunu almış, alternatif bir sistemi düşünmekten uzak, ancak mevcut sistemi de anladığını ve iyileştirebileceklerini zanneden paradigma dışına çıkamayan kişiler. Bunlar ağırlıklı olarak Ortodoks ekonomistler.

Aradaki gelip giden grupları da bir tarafa atarsak geriye en sondaki kahir ekseriyeti oluşturan kitle kalıyor.

Bunlar içinde saygı duyulan bir din adamı da var ki onun söyledikleri beni oldukça düşündürdü. Bu nedenle yazının konusu kendiliğinden şekillendi.

Kendisi, artık çöküşün eşiğine gelmiş ve sistemden yarar sağlayanların bile yıkılmakta olduğunu söylediği Borca Dayalı Para Sistemi hakkında şöyle diyor:

“Ama bugün dünyada yerleşmiş ve ha deyince değiştirilmesi mümkün olmayan bir para sistemi var ve Müslümanlar da bu sistem içinde meşru işlerini yürütmek, ayakta kalmak, değerlerini korumak için yeterli miktarda maddi güce sahip olmak durumundadırlar.”

Çözümü aslında bizce basit olan bu mesele ile ilgili olarak söylenenler elbette kabul edilebilir değildir. Ancak böyle düşünen kahir bir ekseriyet var. “Acaba onlar neden böyle düşünmektedirler? “ sorusunu sorduğumuzda tek bir cevap kalıyor geriye: Öğrenilmiş Çaresizlik.

Bunu zihinlerdeki cam tavan (glass ceiling) olarak da tanımlamak mümkün. Ancak farklı örnekleri de olduğundan öğrenilmiş çaresizlik şeklinde nitelemek daha uygun.

Zihinlerdeki cam tavan: Pirelerde Öğrenilmiş Çaresizlik

Biliyorsunuz pireler çok yükseğe sıçrayabilen muhteşem hayvanlardır. Bu hayvanlar rahatlıkla çok yükseğe sıçrayabilirler. Bir pireyle atın yüksekliğini karşılaştırırsanız aynı yetenekle atın Eyfel Kulesi’nin üzerinden rahatlıkla atlayabildiğini görürdünüz.

Pire sirklerinde bu hayvanlarla gösteri yaparlar. Bunlar belli yükseklikteki cam kavanozun içerisinde sıçrar dururlar ve hiçbirisi bunun üzerinde sıçrayıp kaçamaz. İşin ilginç tarafı ömürleri birkaç hafta ile birkaç ay arasında değişen bu hayvanların eğitimi haftalar alabilir ve belli kısmı daha sirkte gösteri yapamadan ölür. Peki bu pireler yeteneklerine rağmen nasıl fazla yüksekliğe zıplayıp kaçmazlar?

Buyurun. Bunları eğitim sırasında bir cam kavanozun içine koyarlar. Kavanozun tavanı da camla kaplıdır. Kavanoz alttan ısıtılır. Zavallı pireler zıplayarak kaçmaya çalışırlar ama nafile. Tavandaki cama çarparak düşerler.

Zemin de sıcak olduğu için tekrar zıplar, tekrar cama vururlar. Pireler sonunda cam tavan sayesinde bu yükseklikten fazla zıplamamayı öğrenirler. Cam kapak açıldığında da daha fazla yükseğe atlamazlar.

Yani artık çaresizliği öğrenmişlerdir. Pireler sirkte gösteriye hazırdır.  Üzerlerinde cam engeli olmamasına ve daha yükseğe zıplama imkânları olmasına rağmen buna hiç cesaret edemezler.

Öğrendikleri çaresizlik nedeniyle var olan yeteneklerini ömürlerinin sonuna kadar kullanamazlar. Köle olarak yaşamaya devam ederler. Özgürlükleriyle aralarında aslında zihinlerinde oluşturduğu cam tavan vardır.

Fillerdeki öğrenilmiş çaresizlik

Öğrenilmiş çaresizlik deyince hemen fil örneğini de verelim.

Yavru fillere uygulanan sistematik eğitimle çaresizlik öğretilir. Bunlar yavruyken ağır metal zemine sağlam zincirle bağlanır. Hayvan her kaçmaya çalıştığında acılar çeker. Çaresizliği öğreninceye kadar bu uygulanır. Siz de sirkte 5 tonluk bir filin kafasına bağlanan ince bir ip ve ucunda minicik bir çomakla yere sabitlendiğinde neden kaçmadığını düşünür durursunuz. Hatta Hintli bir çocuk neredeyse toprağa sembolik olarak bağlar tahta bir çomakla fili. O asla kaçmaya yeltenmez. Halbuki özgürlüğüyle arasında sadece zihnindeki öğrenilmiş çaresizliktir onu esir eden.

Turna balıklarının öğrendiği çaresizlik

Üçüncüsü ise bir deney. Bu deneyde turna balığı akvaryuma diğer minik balıklarla beraber konur. Tabi onları afiyetle yer durur. Ancak bir süre sonra akvaryuma cam bir panel eklenir. Minik balıklar bir tarafta camın diğer tarafında turna balığı. Turna balığı her mücadelesinde cama toslar. Ta ki çaresizliği öğrenene kadar. Öğrendikten sonra cam paneli kaldırdıklarında minik balıklar ve turna akvaryumun her yerinde yüzmeye başlarlar. Turna balığı çok sayıda minik balığın ortasında ölme pahasına hiç birisini yakalamaya yeltenmez.

İnsanların öğrendiği çaresizlik: Bu sistem değiştirilemez

Maalesef pirelere, fillere ve turna balıklarına uygulanan eğitim insanlara verilmektedir. Bu iş sistematik hale getirildiği için başta ekonomi kitapları olmak üzere belli eğitime tabi tutulmaktayız. Örneğin; bir mühendislik ekonomisi kitabını ele alın. Kitap, daha önce safsatadır diye ifade ettiğimiz “paranın zaman değerinden” başlar, basit faiz ve bileşik faizlerle devam eder. Kitabın sonuna kadar nakit akışı analizleri, enflasyon vs hepsi faiz ve özellikle bileşik faiz üzerine kurgulanır.

Bu öğrenilmiş çaresizlikte faizsiz bir hayat tarzı olamaz. Hiçbir kurum herhangi bir fazlalık olmaksızın birisine borç veremez. Ya faiz olacaktır ya da kar payı…

İnsanların Müslüman olanları kendi tarihinden ders alıp Hılful Fudul denen müessesenin ne olduğunu bile anlamaz ve hatırlamaz. Bu, çaresizliği öğrenmesi nedeniyledir.

Bankaların reel sektörle faizli kredi verme dışında uğraşmasına gerek yoktur. Sermaye birikimi adı altında onlar muazzam şekilde zenginleşip doyacak ki ekonomiye katkı sağlayabilsinler. Bu meyanda kısmi rezerv adı altında onlarca kat hayali parayı yaratmalarına izin verilir.

Öte yandan iktisat fakültelerinde bile “paranın nasıl üretildiği” doğru dürüst okutulmaz. Bizim yazılarımızı okuyan çok sayıda genç bana gönderdikleri mesajlarda bunların derslerde görülmediğini ve tartışılmadığını ifade etmekteler.

İnsanların çoğu parayı devlet basıyor zanneder durur. Paranın nasıl üretildiğini bırakın genç bir liseli, doktoralı insanlar bile bilmez. Halbuki dünyadaki paranın %90’ı borca dayalı olarak yani kaydi para şeklinde yaratılır ve yok edilir. Üretilmeyen faiz kısmı ise devlet bankalara borçlandırılarak temin edilir. Üstelik bileşik faizle…

Büyüme hesapları öyle formüle edilir, içindeki borçlanmalar, faizler ve diğer belli parametreler büyüme içerisinde öyle yer alır ki insanlar işin içyüzünü fark edemez.

Sermaye terakümü denen kavramla yoktan zenginler var edilir. Kısmi rezerv ile olmayan paralar var edilir ve yok edilir. Gerçekte olmayan on kat paranın üzerinden faiz kazancı elde edilir.

İktisat öğrencileri girdikleri zorlu sınavlarda devlet tahvili ve hazine bonosu farkını ayırt etmeye ve iyi not almaya çalışırlar.

Ama hiç kimse şunları sorgulamaz: “Tahvil veya bono. Adına ne derseniz deyin. Hepsi devletin para üretme adına bankalara faizli borçlanmasıdır. Bunun yıkıcı sonuçları nelerdir? Devlet tahvil basabilirken neden kendi parasını faizsiz basamasın” diye…

Ekonomi kitaplarında alternatiflere yer verilmez. Hele para üretim mekanizması kutsaldır. Asla o konulara girilmez.

Genç iktisatçılar başta olmak üzere herkese tavsiyem. Artık şu ekonomi derslerini bu gözle okuyun. Bunların içindekiler değişmez kurallar değildir. 50 sene önce ekonomi kitaplarında bu kavramların pek çoğu yoktu. Bu kitaplar yokken (200 yıllık veriye göre söylüyorum) enflasyon genelde savaş/kıtlık gibi istisnai hallerde ortaya çıkan ve tekrar eski normal haline dönen bir kavramdı.

Ne oldu da 40 yıldır enflasyon hiçbir ülkede denetim altına alınamadı? O kadar ekonomi kitabına, fiyat istikrarı adına Merkez Bankalarının çabalarına rağmen…

Kısaca söylemek gerekirse…

Özgürlüğümüzle aramızdaki engel zihnimizdeki öğrenilmiş çaresizlikten başkası değildir.

Prof. Dr. B. Gültekin Çetiner

30 Aralık 2011 Cuma

http://www.drcetiner.org

twitter.com/drcetiner

Share this: